Filed under: In Beeld, Locatie: Sydney, Rare Fratsen
De afgelopen maand-en-een-half mezelf de stuipen uit het lijf gewerkt, zeven dagen per week en van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen? Afijn, om het allemaal een beetje positief te houden: wat fotootjes van een dagje in Balmain, ookwel bekend als De Wijk Waar Ik Best Wel Zou Willen Wonen…
Filed under: Algemeen
Filed under: Algemeen
Een kus en een laatste omhelzing tussen twee geeuwen door, en toen was ze zomaar verdwenen. Mijn Liefde Uit Verre Oorden is vertrokken naar Verre Oorden, en plotseling zat ik alleen in Australië. Oh, het is niets dramatisch - ze had besloten dat dit een goed moment was om haar rijbewijs te halen, wat zelfs inclusief vliegticket goedkoper bleek te zijn in Japan - maar het betekent toch dat ik het zes hele weken alleen mocht gaan doen. Enfin, laten we het niet hebben over de afwas van anderhalve week op het aanrecht, de hoopjes was die als slachtoffers van een dronkenmansgevecht over alle meubilair heen zijn gedrapeerd, of de bijzonder creatieve recepten uit mijn studententijd (rijst met prut, prut met rijst, knapperige pasta, salade-uit-het-pak) waarop ik steeds meer terug begin te vallen. Laten we het ook niet hebben over de negentig-urige-werkweken-inclusief-weekends die ik plotseling lijk te moeten maken - toeval, óf het bewijs dat ik een workaholic ‘in-de-kast’ ben, óf een wijze les dat je je collega’s nooit moet vertellen dat je zes weken lang schuldloos het avondeten kan missen.
Nee; laten we het, in plaats daarvan, hebben over de positieve kant van dit verhaal. Laat mij U iets tonen wat mij in mijn lange, lange leven nog nooit eerder overkwam. De onmogelijke uitdaging, die immer te hoog voor mij gegrepen bleek. Ik toon U: het Plantje Dat Het Overleefde, Ondanks Het Feit Dat Ik Voor Moest Zorgen.
Filed under: Avontuur, Beestenboel, In Beeld, Locatie: Hunter Valley, Ozzie Lifestyle
“Yeahmate, ’tisBrianhea - howsyasdoin? No worries, no worries. Goodonya, mate. Cheers. Gotmeessomethreecouplesandtwoyoungunsforya. Yes. Reckon I’m ten minutes away. Wheresyasat? Ah. Makeatfifteen then.”
Vrijdagochtend, zo rond een uur of tien, en we zijn aan de late kant. Of, liever gezegd: Brian, onze buschauffeur en Ozzie Extra-Ordinaire, is aan de late kant. Niet dat het zijn schuld was; een paar passagiers waren bij vertrek uit Sydney niet op komen dagen, dus hij was nog even blijven wachten. Maar niemand kan zeggen dat hij niet zijn uiterste best deed om het verschil te compenseren. Nooit geweten dat een tourbus met zo veel snelheid een bocht kon nemen.
Australiërs hebben, zo ontdekten wij, een bijzondere kijk op intercity busvervoer. Het bestaat namelijk niet. Of in ieder geval niet zoals in Nederland.
In een grote stad als Sydney is het bijna onmogelijk om niet met de bus te reizen - het logische gevolg wanneer een stad met een bevolking van vijf miljoen elke ochtend haar werkende inwoners naar een lapje kantoorflats van tien vierkante kilometer in het centrum probeert te leiden - maar de ware Ozzie, de zongelooide inwoner van De Rest Van Het Land, glimlacht wijs en denkt er het zijne van. Hij weet immers hoeveel Rest er werkelijk is buiten de stadsgrenzen; zelfs al brengt de bus je naar de plaats van bestemming, dan is de kans groot dat je nog immer vele kilometers droog gras en kaarsrecht gesmolten asfalt van het eindpunt van de reis verwijderd bent. Want als er iets is dat men hier in overvloed heeft dan is het wel ruimte. Nederland heeft provincies met een kleiner oppervlak dan een doorsnee Australisch dorp.
Een feit dat ons pijnlijk duidelijk gemaakt werd toen we besloten om onze eerste trouwdag te vieren met een weekendje in Hunter Valley; één van Australië’s beroemdste wijnregio’s en, omdat het in de buurt van Sydney ligt (ik bedoel, wat is 300 kilometer nou helemaal?), erg populair bij de toeristen. Het plan was om met de bus ernaar toe te gaan, op vrijdag een wijnproeftour te doen, en dan de rest van het weekend de buurt te verkennen. Winkeltjes kijken. Festivalletje bezoeken. Beetje actief luieren dus.
Filed under: In Beeld, Locatie: Sydney
Zit je net een maand of twee goed en wel op je nieuwe stek, en dan weet het thuisfront al een excuus te verzinnen om langs te komen. Martijn Icks (bijna-doctor in de geschiedkunde, lid van een select genootschap van vakidioten die er lol in zag om de Romeinse keizer Heliogabalus te onderzoeken, en vriend sinds de middelbare school) had ergens een potje universitair onderzoeksgeld gevonden plús een congres in Melbourne om het aan uit te geven, en zag daarin een goed excuus om maar eens wat meer van Australië te gaan zien. En ach, als je dan toch in de buurt bent…
Zijn bezoek was kort maar bijzonder gezellig, maar deed ons wel realiseren dat Martijn in die week of wat dat ‘ie hier al was inmiddels al meer van het land had gezien dan wij in onze hele twee maanden residentie. Miljaar!
Helaas stonden er voorlopig nog geen reisjes op de planning, dus als plijster op de wonde zijn we maar met de veerboot naar Luna Park gegaan; de permanente kermis van Sydney, aan de andere kant van de haven van Sydney. Voor de attracties hoefden we het niet te doen (op een Limburgse dorpskermis staat meer, en voor een attractie-ticket kun je ook een dagje naar de Efteling), maar de locatie was fantastisch, net als het weer.
Dus met een suikerspin in de hand, genietend van het uitzicht op de baai en de kermisgeluiden op de achtergrond, waren wij al best tevreden… Komend weekend: de wijngaarden van Hunter Valley!
Filed under: In Beeld, Locatie: Sydney, Ozzie Lifestyle
Als er iets is dat de gemiddelde Sydney-sider (Sydniër? Sydneyenaar? Sydnees?) met bijna religieus enthousiasme aanhangt, dan is het wel het dagelijkse koffieritueel. In het centrum van Sydney, waar het stropdas-dragende deel van de bevolking tussen acht en vijf veel tijd doorbrengt, heb je elke twintig meter wel een koffiezaakje. Zelfs MacDonalds realiseerde zich dat er meer geld te verdienen was met het zwarte goud dan met hamburgers, bouwde al haar filialen om tot MacCafé, en verkoopt naast Big Macs nu ook flat whites, short blacks, long blacks, caffè macchiatos, encappucinos. Met gewone, magere, of soya melk, met of zonder toppings, en van Java bonen, Robusta, of van South American Roast… Sydney houdt van koffie. Sydney drijft op koffie.
En heel verwonderlijk is het dan ook niet dat het Rocks Aroma festival - een extravanganza van koffie, thee en chocola - hier een jaarlijks terugkerend fenomeen is.
Filed under: Avontuur, Locatie: Sydney, Ozzie Lifestyle
Laten we er maar geen doekjes om winden: Australië is nou niet wat je noemt een fietsland. Hoewel ik ergens las dat met je fietsje dwars door de Outback crossen in sommige kringen gezien wordt als een soortement van mannelijkheidsritueel, en hoewel de verkeersregels het je hier toestaan om werkelijk overal te fietsen - inclusief, en probeert u het zich vooral even voor te stellen, op de snelwegen - ondanks dat alles zijn fietsers hier maar een zeldzaam verschijnsel. Gedeeltelijk zullen het wel de lange afstanden en de gebrekkige voorzieningen zijn - fietspaden kent men hier niet, bijvoorbeeld.
Voornamelijk denk ik is het echter een accuut gebrek aan levensmoeheid in onze Australische medemens; de gemiddelde automobilist alhier verplaatst zich moordlustig razend over het wegennet, en als hij dan ergens (luid toeterend) zo’n fragiel zwabberend fietsertje mee kan pikken dan is dat alleen maar mooi meegenomen. Fietsers hier zijn waaghalzen, niet goed bij hun hoofd, of beide.
Maar ja… je bent Hollander of je bent ‘t niet…
Een auto hadden we nog niet, en de bus wordt op een gegeven moment best prijzig als je ‘m voor elk wissewasje moet gebruiken. Dus wij moesten kost wat kost een fiets hebben.
Filed under: Locatie: Sydney, Nostalgie, Wonen
Aan de eerste twee weken dat we in Sydney verbleven, de tijd waarin we op zoek moesten naar onderkomen, zal ik niet al te veel woorden vuil maken. In Nederland is de hypotheekcrisis niet veel meer dan de opvulling van pagina twee van de financiële bijlage, met ongeveer even veel invloed op het dagelijkse leven als, laten we zeggen, een burgeroorlog in Centraal Afrika. Hier in Down Under liggen de zaken echter anders. Investeren en speculeren in vastgoed was hier lange tijd de hobby van eenieder die nog wat in de sok onder het matras had zitten - tot voor kort was er immers niets dat zo snel in waarde steeg als een leuk huisje - en het plotseling dichtdraaien van de hypotheekkraan hangt dan ook als een donkere wolk boven de markt. Jan Modaal (John Modal?) heeft plots moeite om aan maandelijkse aflossingen te voldoen. Huizen in de verkoop blijven in de verkoop. En opeens waren er veel meer mensen die snel een huurwoning nodig hadden. Een beetje appartement dat vrij komt heeft tegenwoordig gemakkelijk een rij van twintig geinteresseerden voor de deur staan. De binnenstad van Amsterdam is er niets bij.
En dat was het kolkende poedelbad waar wij zonder voorbedachte rade instapten. Het hotel was een voor een kleine twee weken betaald; we hadden dus minder dan tien dagen om een onderkomen te vinden. Suffice to say dat dit niet de leukste tijd voor ons in Sydney was.
Maar: je leert al woning-jagend wel veel van een stad. En gezien het resultaat is dat ook wel wat waard.
Filed under: In Beeld, Locatie: Australia
Wat foto’s van een dagje Sydney…
Filed under: Avontuur, Locatie: Australia
Het was op een maandag, op het moordend vroege tijdstip van half vijf ’s ochtends, dat ik voor het eerst vanuit het raampje van het vliegtuig de eerste lichtjes van Sydney kon zien. Ik was hondsmoe, zoals altijd totaal niet in staat geweest zijnde om tijdens de vlucht wat bij te slapen. Dat ik zojuist mijn tweede jetlag in evenzoveel weken had moeten incasseren - eerst tien uur naar het oosten naar Thailand, en nu weer negen naar Down Under - hielp vast ook niet erg mee. Hoe het ook zij, op dat moment drong Australië nog niet echt tot mij door. De spanning, de opwinding, de zorgen die mij de afgelopen dagen steeds parten speelden, op dat moment lieten ze mij allemaal met rust. Het was een moment dat ik me, zo leek het mij, nog lang zou moeten heugen.
Met de slaap in mijn ogen was de enige heugelijke woorden die me op dat moment te binnen schoten waren echter: “Tjee, best groot, dat Sydney…” Maar dat mocht ook wel. Rotterdam pastte er immers acht keer in.
